Ayın 5' i ve 15' i arasındaki güzel bir kaplıca tatilinden kareler...
Burası neresi mi?
Burası Yalova Kaplıcaları TBMM Termal Tesisleri
Harika bir havası, doğa güzelliği, kuş sesleri içinde mis gibi bir yerdi.
Umarım yeniden gidebilme imkanım olur. Çok güzel dinlendim aslında 7 gündü planım ama hava muhalefetinden dolayı 3 gün daha uzattık. İnsanın kemikleri dinlenir mi?
Benim dinlendi.
Bu güzel ve leziz yerin tadı damağımda kaldı resmen...
İyi akşamlar herkese...
Bakalım yenisi ne zaman kısmet olacak?
Sevgi, selam ve muhabbetle...
***
Ve Jehan Barbur...
"Gidersen..."
Diyor dinleyelim çok sakin, çok güzel bir ses tıpkı tatilim gibi...
Yine ayılamadım sabah beri uykudan açamıyorum gözümü. Eylül olabildiğine yaramaz ve hareketli bir kedi ya da biz yaşlı Gürgenimizin enerjisizliğine alıştık bu hareketli ve sesli kuzuya uyumum biraz zor olacak. Kendimi yaşlı ve torununa bakmakta zorlanan anane gibi hissediyorum. Migren ataklarım yeniden başladı çünkü gecenin bir yarısı mızık mızık miyavlayan üstelik gittikçe artan bir sesle inatlaşan bir kedi.
Mama koy yemiyor, su koy içmiyor, kucağına al susmuyor gerçekten yeni doğmuş bebeğin dilini çözemeyen bir anneyim sanki.
Oyuncak oynattım biraz aman Allahım nasıl enerjik demek sen oyun oynamak istedin haaa?
Asla Gürgenimi unutmuş değilim, asla onun sevgisiyle bir değil ama bir can daha evimizde olmalıydı.
Evimizi paylaştığımız bu güzel beyin adı "Eylül"
Sahibi dükkanının önünde avuçiçi kadar bulmuş bir Eylül ayında...
Aslında daha değişik isimler gelmedi değil aklımıza ama 5-6 aydır alıştığı ismini değiştirmek istemedik.
***
Gürgenimin aksine çok konuşuyor bazen çileden çıkarıyor miyav miyav,
enerjik bir pisi.
Biraz da biz Gürgenin yaşlandıkça sessizleşip sakin günlerine alışmışız.
Bu daha her ne kadar iri de olsa daha küçük, daha hareketli, canlı geveze birisi.
Ben zaten bizim kedisiz kalamayacağımızı biliyordum ama biraz çabuk oldu gibi düşünmeme rağmen kızımın kucağına alıp ne dersin demesiyle ben yeniden üçüncü çocuk annesi oldum işte.
Sevimli bebek kerata, daha süt bebeği.
Kulaklarımızı annesinin memesi sanması da cabası.
Yakındır ben bu bebişe bir boş bebek emziği alıcam gibi.
Bir oğluş kediş daha var artık sorumluluğumuzda.
Gürgenimin aksine ne yoğurt, ne meyve yiyor, ne de sessizce duruyor.
Bu tür kutu görmek kime neyi hatırlatır bilmem ama benim aklıma anneciimin, ben küçükken karıştırmama asla izin vermediği gardrobundaki yaka çiçeği gelir.
Böyle asetat bir kutu içinde duran naif, şık, uçuş uçuş çok güzel bir çiçek.
Belki de o zamanlardan başladı çiçeklere özel merakım.
Bilgisayarda grafik programını öğrendim ilk çiçekler yapmaya başladım.
Pırıl pırıl uçuş uçuş özel çiçekler.
Sonra takı kursunda öğrendiğim tekniklerle çok güzel boncuk çiçeklerim oldu.
Yetmedi hep arayış ve yenilik peşinde olduğum için şimdi yaptığım çiçeklerim de gayet minimalist tarzda dantelden oluşturduğum modeller.
Çiçek sevgim elbette bitmedi nerede bir çiçek görsem hemen fotoğraf makinamı alır çekerim fotoğrafını gerçi şimdilerde telefonların yüksek çözünürlüklü olanlarıyla da çok hoş çekimler yapılabiliyor ama olsun.
Mühim olan çiçek, rengi, şekli ne kadar küçük olursa olsun hiç önemli değil benim için çiçek, yaprak ve doğa olmalı.
Bir de koksalar eskisi gibi o mis kokularını yaysalar etrafa.
Bunlar da yakaya konan o yılların eskitemediği şık yaka çiçekleri.
Şimdilerde broş diyoruz da ama benim için hala yaka çiçeği onlar.
Sanırım ben akran herkesin büyülü bir dünyanın içinde hissetmesidir kendini bu Artistik Buz Şampiyonaları, Buz dansları Jean Turvell-Cristopher Dean efsanesi.
Ne kadar güzeller, ne kadar etkililer her izlediğimde benim zamanımda küçücük ilçede yoktu o imkan olmadı, kızımı da patenci yapamadım olamadı yine imkan, torunum olursa onu götürürüm paten kurslarına diye düşünüyorum ama benim gerçekleştiremediğimi başkasından istemek ne derece doğru onu da bilemedim amaan neyse.
Şaka bir yana gerçekten ömrümün her günü aynı ve bir o kadar da hızlı geçiyor.
Trenlerin camlarından bakarız ya karşıdaki ağaçlar yolla birlikte akarmış gibi gözükür ya ömrüm de öyle sanki akıp giden zamanlar içinde durup nefes almak, bi sağıma soluma bakmak o kadar zor olmamalı. Ama beklerken de kalakalmak da mümkün.
Bizde o-ooo çok fazla değişiklik oldu, İstanbul'a taşındık, Gürgen'imizi kaybettik.
Havanın en sıcak aanını da, en soğuk aanını da tattık...
Ekonomi biraz çuvalladı sen görmeyeli, biraz yorulduk tabii ki ama naapalım yaşıyoruz ve geçiyor günler bakalım gelecek seneye ömrüm varsa neler yazacağım?
Aran bozulmasın diye çabaladığın herkes sadece kendini düşünüyor. Zor anında koşarak gidiyorsun, genel olarak sürekli alttan alıp kendinden veriyorsun sonra kendini haklı sanıyor. İnsanlarla arana belirli bir çizgi koyup o çizgiyi bir adım bile geçmemek psikolojik tedavi şekli.
Şunun şurasında ne kalmış ki, yaklaşık bir ay sonra İstanbul'a taşınalı 1 yıl olacak.
Vay canına koskoca bir yıl nasıl da geçivermiş gitmiş...
Ömür işte an be an, dakika dakika, yıl ve yıllar derken geçiyor işte biz dünya gailesiyle koşturmaca halindeyken.
Geçen yıl bu zamanlarda neler yapıyordum?
Elimde koli bandı, kah koli bulup gelip, kah büyük poşetlere poşetleyip evin içinde bir başıma oradan oraya koşturup kocaman 5+1, 2 mutfak, 1 kiler, 2 banyo evde eşya topluyordum...
Ankara bu ya, hem de kara kışın ortası ya bir yandan lapa lapa kar yağarken, diğer yandan ben koşuşturma ve telaş halindeydim.
Bir bardak çayımı alıp camın önüne oturup lapa lapa yağan karı izleyememiştim.
Diyordum ki Allah'ım bir yıl sonra bu zamanlar naapacağım acaba?
Daha bir yılın dolmasına bir ay var ama ben bugünden yazayım istedim.
Şimdi İstanbul'dayız kar yağışı bekleniyor öyle, böyle değil 5 gün ard arda yağacak diye uyarılarda bulunuyor meteoroloji bekliyoruz bakalım neler olacak?
Ekonominin, pahalılığın alıp başını gittiği, eskiden olsa alternatifi, ucuzunun bulunduğunu bildiğimiz en azından gider onu alırız dediğimiz market eşyalarının gerçekten el yaktığı şu günlerde bir de doğalgaz ve elektrik faturalarının çıldırdığını da katarsak işin içine; halimiz, huzurumuz, gücümüz, kuvvetimiz ne halde siz düşünün artık
Yani çayımı alıp pencerenin önüne geçip, yine de halime binlerce kere şükredip kar seyredeceğim ama evinde bir kaşık çorba kaynayamayan, ısınamayan insanların varlığını düşünüp bir yanım hep yıkık olacak. Ve soğuktan tiril tiril titreyen sokak canları onlara da yardım et Yarabbim.
***
Ben son bir kaç aydır sürekli kendimi hasta, yorgun, halsiz ve depresyon içinde hissediyorum bunda elbette Gürgenimin kaybı da etkili. Mırıl mırıl, tüylü tüylü sıcacık, yıllar önce İstanbul'dan bulup beraber yaşamaya başladığımız Ankara'da 14 yıl yaşadığımız İstanbul beyefendisi kedi kuzum taşındıktan 2 ay sonra hastalanıp, 5 ay sonra da İstanbul'unun topraklarına kavuştu ve de karıştı.
Onun dışındaaaa...
Seviyorum bu şehri; evet kalabalık, evet hareketli, evet kozmopolit bir yapıda ama gerçekten seviyorum bu şehri.
Dizilerde izlediğim yerleri eğer yakınsa gidip görmek istiyorum.
Minik, kızımla bana göre kullanışlı, yeni ve bir ay sonra biraz daha pahalanacak evimizde kendimizi buraya ait hissediyoruz yani en azından ben öyle hissediyorum.
Kızımın gönlünden daha farklı bir hayat, kendi evinde yaşamak, benimle birlikte aynı evde olmamak gibi şeyler geçiyordur kesin.
Ama neticede asgari şartlarda olabileceğin en iyisi bu benim için şu an...
Neyse İstanbul, kar yağacak kedi kuzum derken nerelere geldi konu.
Konunun sonuna gelirken güzel bir İstanbul şarkısı geçti gönlümden dinleyelim mi?
