Shawn Mendes, Camila Cabello - Señorita - Cover (Violin)

Neden mi?

En çok eşinden, çocuğundan, ekonomisinden, yaşantısından, standartlarından ayrılmak bunlarla sınanmak istemezler...

Çağımızın Özeti...

 

Dün...

 Bi düşmeyeydim iyiydi...

Ferdi Tayfur - Bana Sor

Bana Sor...

Bugün Güzel Bir Gün...

Yeni bir haftaya başlamanın mutluluğu ve günün güzelliği hepimize gelsin...

 

Özlemek...

 Özlemek ne garip şey… Ölüyorum sanıyorsun ama ölmüyorsun.

İyi Akşamlar...

İçim biraz acıyor,

dizim,elim, kolum...

Mevlana...

 

İyi Geceler...

 

Nilgün Marmara... Yalnızlık Şiiri...

çok yalnızım, mutsuzum

göründüğüm gibi değilim aslında
karanlıklarda kaybolmuşum
...bir ışık arıyorum, bir umut arıyorum uzun zamandır
aradıkça batıyorum karanlik kuyulara
kimse duymuyor çığlıklarımı
duyan aldırış etmiyor çekip kurtarmak istemiyor
bense insanların bu ilgisizligi karşısında ilgiye susamışım
ümidimi yitirmişim
biliyorum bir gün dayanamayacak küçük kalbim
arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim herşeye
veda edeceğim

"en yakın yabancı sendin,
daha sürülmemişken ışığın biberi
yaramıza,
yaslanırken boşlukta duran bir merdivene
henüz.
...
güzdü sonsuz bir çöle takılan bakışımız,
ilkyaz derken -kışı gözden kaçıran
yüzlerce eller yukarı, saygı duruşlarımız
en güçsüz kollarla-

çözüldü aşkın zarif ilmeği
bulandı aynalar duruluğu.
çok gizli bir doğru gecenin toyluğunda
bilmedik çekenin yanlış bir uzaklık
olduğunu...

yabancıların en yakınıydın sen! "

ey iki adımlık yerküre
senin bütün arka bahçelerini gördüm ben!

Nilgün Marmara
Kayıt Tarihi : 20.4.2002 13:17:00

Cahit Zarifoğlu...

 

Veee Nihayet...

Öncelikle Teşekkürlerim Taksim Eğitim ve Araştırma Hastanesi çalışanlarına...

Kapıdaki güvenlik görevlisinden, yukarıda karşılayan evrak doldurtan beyefendiye,

evrağımızı onaylayan doktor hanımdan yol gösteren beyefendiye,

son derece kibar, nazik davranıp nasıl bir süreç yaşayacağımı anlatıp;

 iğnemi vuran hemşire hanıma da çok teşekkür ederim.

O kadar uzun kuyruk olmasına rağmen o kadar hızlı ve seri bitirildi ki çok memnun kaldım.

***

Bir de efenim eve gelirken

İstiklal Caddesinde fotoğraf çaktirmesem olmazdı.

İstanbul sen ne güzelsin yaa Maaşallah sana.

***

Tabii bu arada sabah kalktığımda kolumu kaldıramama gerçeğiyle karşılaştım.

Hadi bakalım...

Aşı olan herkese şifalar olsun...

Aşııııı...

 

Fotoğraflardan anlaşılıyor heralde yazmak istediğim konu.

Ben bir çok yazımda geçmişle karşılaştırma yapmışımdır bu zamana kadar.

Evet şimdi yine şimdi ve öncesi karşılaştırması yazacağım.

Yaşı bana akran olanlar sanırım üsttekini hatırlar.

Siyah çantalı bir amca (iğneci amca) bisikletiyle bir yere giderken bile görsek kaçacak delik arardık.

O siyah çantanın içinden çıkan kutular, kutulardan çıkan iğne ucu, kullanıldıktan sonra yine farklı bir kutuya konan iğne ucu.

Yine iyi hasta olmamışız birbirimize hastalık bulaştırmamışız.

Allah korumuş vallahi.

Kızıma anlattığım zaman gözlerini dehşetle açıp aynı iğne mi?

Demişti. Evet aynı iğne temizlenir, kaynatılır yeniden kullanılmak üzere kutusuna konur.

Sonra hepsi birden o yandan açılmalı siyah iğneci çantasına konur.

Hastalara gidilir.

Naapalım o zamanlar tek kullanımlık enjektörler vardı da onlar mı almadı?

:))))))))))))))))))))))))))))

***

Gelelim hatırladığım en renkli aşı macerama...

:)))))))))))))))))))))

Ablam daha ilkokuldayken onların okula sağlık görevlileri geliyor ve kardeşlerinizi de getirin aşılayalım diyor.

Ben nereye gidiyoruz sorularıma cevap alamadıkça huysuzlaşıp ağlamaya başlamıştım.

Sanırım başıma gelecekleri hissetmiştim bilmiyorum. 

İstemiyorum ben gelmiycem çığlıkları arasında okula varmıştık bile.

Sürekli kaçıp geri yakalanmaktan yorulmuştum. 

Çığlık çığlığa ağlayarak sınıfa doğru yürürken bir anda elimi kurtarıp can havliyle koşmaya başladım.

Miniciktim (şimdiki şişman halimle uzaktan yakından ilgim yok)

Can havliyle koştum koştum tam okulun kapısına vardığımda ablamın eli ensemden kavradı.

O benden hızlı koşmuş demek ki. 

Yakalanmanın verdiği hınç, öfke, sinir bozukluğuyla ağlaya ağlaya çaresiz girdik sınıfa.

Doktor ve hemşireler vardı sınıfta sağda solda ağlayan, mızırdanan çocuklar, onları susturmaya çalışan anneler, babalar, abiler, ablalar :)))))))))))))))))

Görüntünün çok komik olduğunu belirtmeliyim.

Sıra bana geldiğinde sağ kolumu sıkıca kavrayıp ucu ilaçlı incecik bir iğneyle iki çizgi attılar.

Ağzıma da üzerine iki damla aşı damlatılmış kesme şekeri ağzıma tıktılar...

:)))))))))))))))

Meğer çiçek aşısı olmuşum.

Tabii o iki çizikle kalmadı ben akran ve büyüklerimin bildiği gibi para gibi açıldı, yara oldu, izi kaldı.

Eveeetttt...

Aşı olmamak için okulun kapısına kadar kaçan Betül böyleydi.

Bugün ben aşı olmak için seve seve, koşa koşa, hevesle gideceğim.

Sanırım yaşlandıkça can kıymetleniyor.

Ya da şu görünmeyen düşmanla savaşmanın tek yolu olduğu için koşa koşa gidiyoruz...

Haydi bakalım aşıcılar açın yolları ben geliyorum...

:)

Nazım Hikmet...

 

Khaled Hosseini...

 

Hadi Bakalım...

 

Bugün aşıya gidiciiim...

Bu Aralar...

 

Bi böyle...

Tamir edemedim, düzeltemedim niyeyse.

Lütfen iyileş, kendini toparla kalbim.

Hastaneden çıktım kendimi iyi de hissediyorum fakat bunu biraz daha tamir etmeliyim.

Ellerimle Çektim...

 

Ben çiçeklere hayranım makro çekimi de ben yaptım.

Hoşgeldin Haziran...

İnşallah güzellikler, temiz ve harika günler bizlerle olur.

Hastalıksız, salgınsız bereketli günler gelsin artık.

Bu sabah itibariyle aşı için randevumu alabildim.

Bakalım yarın gidip birinci aşımızı oluciiz...